Ik herinner me de diepe realisatie die me bij mijn eerste Tantraweek binnenviel, toen de stoffige verlaten machinekamer van mijn emotionele wereld, schokkend tot beweging kwam. “Dit betekent het dus om echt te voelen wat er is!” Niet alleen vanuit mijn hoofd, niet alleen van een afstand, maar in mijn hele wezen. Ja, het deed ook pijn om echt mijn verdriet toe te laten, maar er opende een enorme schoonheid en volte. Ik heb mij sindsdien verdiept in de beoefening van Tantra. Ik blijf elke keer meer ontdekken over de vele lagen waarin we het leven kunnen ervaren.

Een van de grote schoonheden van Tantra voor mij is dat ik dit leven echt mag leven. Ik hoef me niet als monnik terug te trekken in een klooster en mijn partner en bezittingen achter te laten, ik hoef niet heilig of celibaat te zijn en mijn emoties te overstijgen; ik mag mens zijn. Het leert me om steeds weer te omarmen wat echt waar is vanbinnen, of ik er nu trots op ben of niet.

En dat maakt contact met anderen zo veel avontuurlijker. In het contact met mijn vrienden, mijn partner of de kassière hoeft het ook niet alleen maar mooi te zijn, het mag schuren, kraken, maar het mag ook bloeien en bruisen.

Ik voel me zeer dankbaar om op dit pad te zijn en anderen te mogen begeleiden om ook hun waarheid en menszijn verder te ontdekken. We hoeven niet perfect te zijn en laten we dat vieren.